Regina Park: ‘Aziatische Amerikanen worden buitengesloten’
19 May, 2009
Volgens filmmaakster Regina Park worstelt de Aziatische gemeenschap in de Verenigde Staten met haar identiteit omdat zij wordt buitengesloten. “Stereotypes over Aziatische Amerikanen staan het niet toe om onszelf te zijn.”
Het vinden van je identiteit, daar gaat de openingsfilm van Asiascope Rotterdam 2009 Never Perfect over. “De cosmetische chirurgie die de hoofdpersoon ondergaat is slechts een middel om het over identiteit te hebben”, legt de maakster Regina Park uit. Volgens de Koreaans-Amerikaanse regisseur is het in de Verenigde Staten niet eenvoudig om je identiteit te vinden. In Amerika heeft de samenleving een beeld van Aziaten. En daar moet je aan voldoen. “Van ons wordt verwacht dat we een bepaald soort mens zijn.”
Van de Aziatische vrouw wordt bijvoorbeeld verondersteld dat zij heel erotisch en seksueel is. En Aziaten zijn volgens de in Amerika geldende vooroordelen altijd slim, legt Park uit. “Het beeld is dat wij de statistieken van de universiteiten op zijn kop zetten. Dat we allemaal dokter, ingenieur of advocaat worden.”
Het stereotype beeld over Aziaten zit bij Amerikanen zo die, dat zij volgens Park bijna onmogelijk zichzelf kunnen zijn. En daarom maakt de Aziatische gemeenschap in de VS niet echt onderdeel uit van de Amerikaanse samenleving. “In de Verenigde Staten hebben de mensen zo veel verschillende etnische achtergronden, dat je bijna altijd moet toelichten wie je bent. En dat is eigenlijk oneerlijk, want op basis van je etnische achtergrond worden dan vaak allerlei conclusies getrokken.”
De vraag “Waar kom je vandaan?” moet Park door de nadruk op etnische afkomst in de Amerikaanse samenleving vaak in drie stappen beantwoorden. “Ik ben een New Yorker”, zeg ik eerst. “Nee, waar kom je echt vandaan?”, is dan volgens Park vaak de volgende vraag. “Ik ben opgegroeid in Ohio, zeg ik dan. De volgende vraag is dan: Nee, wat is je achtergrond? ‘O ja, ik ben Koreaans’, antwoord ik uiteindelijk. Het resultaat is dat mensen je in een bepaalde categorie kunnen plaatsen. Of denken dat te kunnen doen.”
Park toont zich aangenaam verrast door de opstelling van de Aziaten in Nederland. Uit de discussies op het festival, tijdens de openingsavond en op zaterdagmiddag in de foyer van Theater Lantaren/Venster, bleken de aanwezige Aziaten zich helemaal niet zo druk te maken over hun achtergrond als Park. “Het is heel interessant om dat te zien.”
In haar documentaire Never Perfect blijkt dat de zoektocht naar een eigen identiteit van tweede generatie Aziatische immigranten niet alleen wordt beïnvloed door de samenleving waarin zij opgroeien. Want de hoofdpersoon Mai-Anh van de documentaire worstelt niet alleen met haar Aziatische identiteit, maar vooral ook met haar veeleisende moeder die ook na de pijnlijke ooglidcorrectie niet tevreden is over het uiterlijk van haar dochter. “Waarom heb je je ogen niet groter gemaakt?”, was volgens Mai-Anh haar eerste reactie op het resultaat van de operatie.
“Immigranten ouders stellen hoge eisen aan hun kinderen omdat zij alles wat vertrouwd is achter hebben gelaten voor een betere toekomst”, legt Park uit. Bovendien willen zij een goed leven voor hun kinderen. “Mijn moeder vraagt zich af waarom ik net als zij wil worstelen voor mijn bestaan door te kiezen voor een carrière als onafhankelijk filmmaker. Daarom blijft zij mij vragen om een vaste baan te zoeken. ‘Ik wil niet dat je pijn lijdt’, zegt zij tegen mij.”
Parks moeder blijft haar jongste dochter het liefst in een vaste baan zien, maar doet tegelijkertijd ook haar best om de in haar ogen onwenselijke filmcarrière van de regisseur te accepteren. “Ik was al enkele jaren bezig als filmmaker, toen mijn moeder mij belde. Ze had over de filmindustrie gelezen op internet”, vertelt Park. Het feit dat haar moeder een voor haar vreemd en onvertrouwd medium gebruikte om meer te weten te komen over het werk van haar dochter, geeft Park het gevoel dat haar moeder steeds meer achter haar keuze staat. “Ze lijkt steeds meer te bewegen naar acceptatie van wat ik doe.” En daarmee bevindt Park zich voor haar gevoel in een bevoorrechte positie. “Veel Koreaans-Amerikaanse ouders zouden gewoon verbieden wat ik doe.”
Identiteit is volgens Park iets dat van generatie op generatie wordt doorgegeven. “Van mijn ouders heb ik bijvoorbeeld bepaalde waarden meegekregen, bijvoorbeeld respect voor ouderen en hard werken.” Die waarden zijn van belang voor haar, maar tegelijkertijd moet de regisseur opzoek naar haar eigen waarden. “Iedere generatie moet op zoek naar zijn eigen stem. Mijn Koreaans-Amerikaanse identiteit zal heel anders zijn die van de volgende generatie Amerikaanse Koreanen.”
Bao Annan