Julie O’Yang: ‘Het is bijna onmogelijk om los te komen van je moeder’
24 April, 2009
Loskomen van je moeder is voor Aziatische meiden bijna onmogelijk. Dat stelde Julie O’Yang gisteren tijdens de openingsavond van Asiascope Rotterdam. De Chinees-Nederlandse schrijfster reageerde hiermee op de openingsfilm Never Perfect van het driedaagse filmfestival in Theater Lantaren/Venster.
Never Perfect gaat over de Vietnamees-Amerikaanse Mai-Anh die op haar 27’ste besluit om haar oogleden te laten corrigeren. In de documentaire van Regina Park, die bij de vertoning van de film en de direct daarop volgende discussie aanwezig was, wordt duidelijk dat Mai-Anh met de operatie vooral haar veeleisende moeder tevreden wil maken.
En dat valt niet mee. “Toen ik mijn moeder het resultaat van de operatie liet zien zei zij: “Had je je ogen niet nog iets groter kunnen maken.” Mai-Anh vertelt het met een gezicht waarop de teleurstelling is af te lezen.
Park vertelde tijdens de discussie dat zij een vergelijkbare relatie met haar moeder heeft. “Toen ik haar vertelde dat ik filmmaker wilde worden, zei ze: ‘O nee, dat is hetzelfde als werkloos zijn. Waarom wordt je geen advocaat’” Maar toen Park haar moeder Never Perfect liet zien, leek alles toch nog goed te komen. “‘Ik ben heel erg trots op je’, zei ze. Dat zeggen Koreaanse moeders nooit. En we moesten allebei huilen”, herinnert Park zich. “En Direct daarop zei mijn moeder: ‘Neem je nu een fatsoenlijke baan’.”
En Parks moeder was ook niet gelukkig met het uiterlijk van haar dochter. “Mijn moeder bracht ooit stickers mee uit Korea om een dubbel ooglid te plakken. En zij smeekte mij destijds om die te gebruiken.”
De relatie tussen de Vietnamees-Amerikaanse Mai-Anh en haar moeder heeft volgens Robert Schoemacher, specialist op het gebied van cosmetische behandelingen en een van de panelgasten, veel invloed op haar. Zoveel invloed dat zij er zeer waarschijnlijk voor zal kiezen zich opnieuw te laten behandelen. “Zij heeft ook haar borsten al laten vergroten”, stelt Schoemacher op basis van de film. “En haar moeder zei toen zij opgroeide steeds dat zij ontaantrekkelijk is. Dit meisje heeft eigenlijk onvoldoende zelfvertrouwen.”
“Mijn ouders weten niet of ik hun dochter ben”, haakte de schrijfster O’Yang in op de discussie. Zij belt wel eens met haar ouders, maar die gesprekken lopen meestal op niets uit. Volgens O’Yang, die in China opgroeide en later via het Verenigd Koninkrijk in Nederland belandde, is de relatie zo sinds zij in Londen ging wonen. Haar ouders begrijpen haar wereld niet. En willen dat volgens O’Yang ook niet. “Ik heb het gepropeerd, maar het is mij niet gelukt.”
Volgens Patrick Chan, die vanuit de zaal op de discussie reageerde, is er wel een mouw aan te pas. “Je moet je ouders laten zien dat de wereld groter is dan zij denken. Ik heb bijvoorbeeld mijn ouders meegenomen naar België en Duitsland om ze te laten zien hoe het leven daar is.”
Dat kinderen het hun ouders ook moeilijk kunnen maken blijkt uit een interview in Never Perfect met een Koreaans-Amerikaanse vrouw. Zij noemt zichzelf ‘gele vrouw’, om haar achtergrond te omschrijven. Een benaming die een probleem wordt als haar kind, dat half blank is, stelt dat zij niet geel is en haar moeder wel. Het kind beschouwt zichzelf als wit. Met tranen in de ogen vertelt de vrouw dat zij die gedachte onverteerbaar vindt. “In mijn kind zit immers ook iets van mij.”
“Dat interview is de kern van mijn film”, stelt Park. “Deze vrouw had zich helemaal afgesloten van haar achtergrond. Zij noemde zichzelf geel en kon niet eens ‘Korea’ zeggen, het land waar zij vandaan komt. Toch heeft zij via haar dochter geleerd om in contact te komen met haar identiteit.”
Bao Annan