Asiascope

2006

Filmforum verandert naam in Asiascope Rotterdam

Het Filmforum verandert zijn naam met ingang van het nieuwe jaar in Asiascope Rotterdam. De nieuwe naam hangt samen met de festivalambities van Jongeren Organisatie Nederlandse Chinezen (JONC) die de filmavond jaarlijks organiseert. Volgend jaar moet het Filmforum uitgroeien tot een vierdaags festival waarop overzees Chinese filmmakers uit de hele wereld centraal staan.

“We werken al sinds de zomer aan het festival. Maar tot nu toe hadden we nog geen naam voor het evenement. Gelukkig hebben we nu eindelijk een naam gevonden waarmee we het project aan de buitenwereld kunnen presenteren”, vertelt voorzitter Aernout Bouwman van de commissie die het festival organiseert.

JONC organiseert sinds 2003 het Filmforum. Tijdens de avond die traditiegetrouw plaatsvindt in Theater Lantaren/Venster in Rotterdam wordt een door een overzees Chinese regisseur gemaakte film vertoond waarna een discussie volgt met een panel dat bestaat uit een aantal interessante gasten. Bouwman: “Vorige jaar beleefden we met Saving Face van de Amerikaans-Chinese regisseur Alice Wu voorlopig ons hoogtepunt. De zaal was toen dankzij de hulp van de Chinese Student Association (CSA) en het Chinese Politieke Integratie en Participatie Fonds (CPIPF) volledig uitverkocht.”

Subsidie
Het Filmforum dat dit jaar op donderdag 9 november was gepland, gaat niet door. “Net als in andere jaren hebben we subsidie aangevraagd bij de Dienst Kunst en Cultuur (DKC) van de gemeente Rotterdam. Maar dit jaar wilden zij het Filmforum niet financieel ondersteunen. En zonder geld is het moeilijk om een filmavond te organiseren”, vertelt Bouwman.

Het uitblijven van het benodigde subsidiegeld voor wat de laatste editie van het Filmforum had moeten worden, hangt volgens Bouwman samen met de onveranderde opzet van de avond. “DKC dringt al geruime tijd bij ons aan op een verder ontwikkeling van het project. Door in 2007 een filmfestival te organiseren, wilden we de commissie die over de subsidies beslist ook voor 2006 tot een bijdrage verleiden. Maar dat is dus niet gelukt”, licht de voorzitter van de Asiascope-organisatie toe.

Het uitblijven van een financiële bijdrage voor het Filmforum 2006 mag een tegenvaller zijn, Bouwman is deste optimistischer over de subsidieaanvraag voor Asiascope Rotterdam dat op 15, 16, 17 en 18 maart 2007 wordt georganiseerd. “DKC heeft ons laten weten het festival als een geheel nieuw project te zien. Daarmee maken we meer kans op een financiële bijdrage van de gemeente Rotterdam. Bij het verstrekken van subsidies geeft DKC namelijk de voorkeur aan nieuwe initiatieven. Het moet dan ook wel heel raar lopen, als we Asiascope Rotterdam volgend jaar niet van de grond krijgen.”

Bao Annan

—

Chinese regering snoert regisseur Lou Ye de mond

De Shannghainese regisseur Lou Ye, bekend van de film Suzhou River waarmee hij in 2000 in Rotterdam een Tiger Award binnenhaalde, mag vijf jaar lang geen films maken. Het verbod is hem opgelegd door de Chinese regering. Dat meldt de website van de BBC.

Beijing zou tot het verbod zijn overgegaan omdat Lou zonder toestemming van de Chinese censor zijn film Summer Palace zou hebben ingestuurd voor het laatste filmfestival in het Franse Cannes. De film, die wellicht om de seksscènes de Chinese regering uit zijn humeur heeft gebracht, speelt zich af op het Tiananmen Plein in Beijing tijdens de studentenopstand van 1989. Mogelijk speelt ook mee dat de studentenprotesten van eind jaren tachtig in Beijing nog steeds gevoelig liggen.

Volgens de BBC zou een woordvoerder van het Chinese ministerie van Radio, Film en Televisie het bericht hebben bevestigd tegenover Xinhua, het persbureau van de Chinese regering. Hij wilde echter niet verder op zaak ingaan. Het persbureau meldde verder dat de film en eventuele opbrengsten van de productie in beslag genomen zouden worden.

Summer Palace was de enige Aziatische film die afgelopen zomer meedong naar de Gouden Palm, de belangrijkste prijs die in Cannes te vergeven is. De media in Hongkong meldde destijds dat China had verboden om verslag te doen van Lou`s optreden in Cannes. Lou liet tijdens zijn bezoek aan de Franse badplaats weten de inhoud van de film aan te willen passen om vertoning in China mogelijk te maken.

Biografie
Lou (1965, Shanghai) studeerde filmregie in Beijing. Hij werkte als producer en assistent-regisseur aan verschillende producties mee en maakte diverse korte films. In 1994 maakte hij zijn eerste lange film, Weekend Lover. Hij produceerde ook Super City, een project van tien lange films, geregisseerd door de beste regisseurs van de nieuwe Chinese generatie. Hij maakte ook de films Don`t be Young (1995), Suzhou River (China/Duitsland, 2000) en In Shangai (2001).

Met de film Suzhou River, of in het Chinees Suzhou He, brak Lou door bij het Nederlandse publiek. Op het Internationaal Filmfestival Rotterdam (IFFR) won hij in 2000 een Tiger Award met de productie. Wat de Amstel is voor Amsterdam, is de Suzhou voor Shanghai. In de Chinese stad is de rivier een verzamelplaats van vuil, armoede en chaos, maar ook van verhalen, herinneringen en mysteries. Lou laat in een rusteloze stijl de stemming zien van een nieuwe generatie Chinezen.

In Suzhou River rijdt de twintigjarige motorkoerier Marda allerlei pakjes door de stad. Hij kent elk plekje en dankt zijn succes aan het feit dat hij nooit vragen stelt. Op een dag krijgt hij van een louche alcoholsmokkelaar de opdracht om zijn zestienjarige dochter Moudan af te leveren bij haar tante.

Marda en Moudan raken op elkaar gesteld. Maar het prille geluk wordt verstoord als Moudan denkt dat Marda haar heeft ontvoerd om losgeld te krijgen. Ze is zo in hem teleurgesteld, dat ze van de brug in de Suzhou springt. Marda wordt verdacht van moord en moet de gevangenis in.. Als hij een paar jaar later vrij komt, ontmoet hij de danseres Meimei, een alter- ego van Moudan. En hij raakt door haar gefascineerd.

Lou brengt in Suzhou River de getuigenissen van de rivier op een meeslepende manier in beeld, zonder gebruik te maken van speciale lenzen, filters of statief.

In Shangai is een persoonlijk portret van Shanghai; een stad met grote contrasten tussen oud en nieuw, arm en rijk en lieflijk en gevaarlijk. Na een liefkozende blik op het fraaie licht op de rug van een slapende vrouw, trekt Lou met zijn videocamera de stad in. In Shanghai verandert alles zo snel, dat het net lijkt alsof er iedere dag een compleet nieuwe stad uit de grond is gestampt. Desondanks is het verleden in Shanghai overal voelbaar en zichtbaar. Zo wordt het zicht op de ondergaande zon achter een mooie tempel weggenomen door een woud aan telefoonkabels.

Lou Ye toont in zijn film een stad met grote contrasten: nieuwe rijken showen hun onbetaalbare bruidskleding in het park, anderen zoeken tussen het afval naar oude kranten om die te gebruiken als toiletpapier. Velen kijken wantrouwend naar de man met de camera; niet alleen de man die op de rand van een boot in het openbaar zijn behoefte doet, ook de mannen met leren jacks die `s nachts door de straten zwerven en ervoor zorgen dat het dagboek een einde krijgt als een actiefilm. Het is blijkbaar niet zonder risico om een videodagboek te draaien aan de zelfkant van een Chinese havenstad.

Bao Annan

—

Jet Li revancheert zich op het Westen

Zes jaar lang, van Lethal Weapon 4 uit 1999 tot en met Danny the Dog uit 2005, heeft actiester Jet Li geprobeerd met Engelstalige films de westerse markt te veroveren. Een groot succes was dat niet. De status die hij in Azië heeft, wist hij daarbuiten nooit te bereiken.

De plot van Fearless moet daarom misschien als een revanche worden gezien: Li speelt in de film van Ronny Yu de legendarische Chinese martial arts-leraar Huo Yuanjia.

De historische figuur Huo maakte aan het begin van de twintigste eeuw naam door een hele serie Europese en Japanse tegenstanders een lesje te leren.

Het verhaal laat zien hoe nationalistisch de Chinese cinema de laatste jaren is geworden. Zoals Li als de held in Hero van Zhang Yimou zijn leven opofferde voor de keizer die het land verenigde, zo is hij nu opnieuw een personage dat bereid is alles te geven om het volk van China het zelfrespect te geven dat het aan de buitenlandse overheersers verloor.

Huo hervindt in de film zijn patriottisme tijdens sentimentele scènes in de provincie, waar gewone boeren hem tonen hoe mooi het vaderland kan zijn. Die fraaie edelkitsch is amusant, maar de film moet het uiteraard vooral hebben van de spectaculaire acties waarmee Jet Li zijn superioriteit over de buitenlanders moet bewijzen.

Het zijn vechtscènes die worden ondersteund met special effects, dat wel: Li, die heeft aangekondigd zijn carrière als martial arts-ster met Fearless af te willen sluiten, is niet meer zo fit dat hij als in vroeger tijden zuiver met zijn snelheid en elegante kung fu-techniek een film kan dragen.

David Sneek

Uit www.cinema.nl

Droogte en watermeloenen in The Wayward Cloud

Kitscherige kunstmatigheid tegenover kale armoedigheid: dat is het contrast dat bij de Taiwanese regisseur Tsai Ming-liang blijft terugkeren.

Zijn laatste productie, The Wayward Cloud is momenteel te zien in theaters in Amsterdam, Den Haag, Eindhoven, Utrecht en Nijmegen.

In de locatie van Goodbye Dragon Inn uit 2003 leek Tsai het tot het uiterste te hebben doorgevoerd. Die nostalgische vertelling speelde in een bioscoop waar op het doek een kleurrijke actiefilm uit de jaren zestig was te zien. Maar in de bijna lege zaal en in de vervallen foyer dwaalden de personages zielloos rond.

In The Wayward Cloud weet de Taiwanese regisseur de tegenstelling nog scherper uit te spelen. In deze film onderbreken rijk aangeklede, vaak bijna belachelijk overdreven musicalfragmenten een vertelling over een mislukte liefde en opnamen van een goedkope, smakeloze pornoproductie. Het resultaat is even pijnlijk als indrukwekkend.

Waar het in Goodbye Dragon Inn voortdurend stortregende, is het nu kurkdroog. In een van de beginscènes beschrijft een nieuwsprogramma op televisie hoe Taiwan is uitgedroogd. Het vocht van de watermeloen is per liter goedkoper geworden dan drinkwater. Scholieren flirten volgens het tv-programma door elkaar watermeloenen cadeau te doen en op dezelfde manier maakt Tsai in zijn regie van de vrucht het belangrijkste rekwisiet.

De twee hoofdpersonen worden allebei met een watermeloen geïntroduceerd. De man is een porno-acteur die in de opening aan watermeloenenseks doet. Zijn buurvrouw loopt met een enorme meloen naar huis. Onderweg ziet ze de acteur op straat liggen slapen. Ze zoekt contact met hem. Het is het begin van een relatie die, zoals zo vaak bij Tsai, op een hopeloze manier blijft steken.

Het gebruik van de watermeloenen is gedurende de hele film speels. Maar verder heeft The Wayward Cloud een deprimerende, sobere toon. Groothoeklenzen benadrukken hoe leeg de woningen van de personages zijn. Lang aangehouden shots onderstrepen dat ze vrijwel geen woord te zeggen hebben. En de korte zang- en dansnummers waarin ze zichzelf af en toe toch even lijken uit te drukken, zijn zo bizar en nep dat ook daarin geen troost kan worden gevonden.

Dan blijft alleen seks over. In de pornografische climax die Tsai aan de film geeft, komt alle frustratie uiteindelijk tot uiting.

Het is de meest onaangename scène die hij heeft gefilmd, maar tevens een noodzakelijke keuze: alleen op deze manier kan de leegheid van zijn wereld nog worden doorbroken.

David Sneek

Uit www.cinema.nl

—

Jan van der Putten voorzitter op jonc-Filmforum

Jan van der Putten leidt tijdens het jonc filmforum op 24 november de paneldiscussie. Het filmforum start om 20.00 uur met de vertoning van de film ‘Saving Face’ van de Chinees Amerikaanse regisseur Alice Wu. Daarna volgt een paneldiscussie.

Van der Putten studeerde in Leiden en Parijs klassieke talen. De studie verruilde hij na zijn promotie voor een buitenlands correspondentschap. Voor een groot aantal Nederlandse en Belgische media, waaronder eerst NRC Handelsblad en vervolgens de Volkskrant, was hij van 1968 tot 2003 achtereenvolgens correspondent in Frankrijk, Latijns-Amerika, Italië« en het oostelijke Middellandse-Zeegebied, en ten slotte in China.

In 2003 richtte hij Eyes on China op. Het bureau verstrekt informatie over China aan met name het midden- en kleinbedrijf en heeft zich onder andere toegelegd op het organiseren van taalreizen naar China. Eind dit jaar verschijnt van zijn hand `Van onze correspondent, Standplaats Peking`, en in 2006 `Chinese tekens`.

In het door Jan van der Putten geleide panel zit ook Ing Yoe Tan. Zij is lid van de Eerste Kamer voor de Partij van de Arbeid (PvdA). Naast haar werk als politica is zij senior consultant bij adviesbureau Berenschot, voorzitter van Cosmic multicultureel theater en van het Multi Etnisch Vrouwennetwerk (MEV).

“Mijn drijfveer om politiek actief te zijn is de multiculturele samenleving. Ik wil de kracht van nieuwe Nederlanders als ondernemers en werknemers, of in de sport en in de kunsten onder de aandacht brengen en me mede inzetten bij het aanpakken van problemen tussen zwarte en witte mensen”, vertelt Tan op de website van de PvdA over haar motivatie om politiek actief te zijn.
Remy Cristini studeerde begin dit jaar af als Sinoloog aan de Universiteit Leiden en schuift donderdag 24 november ook bij de Van der Putten aan tafel. Tijdens zijn studie specialiseerde hij zich onder andere aan de Universiteit van Peking in het leven van gays in China. Hij publiceerde over het onderwerp in de Encyclopedia of Contemporary Chinese Culture en in een uitgave van het International Institute for Asian Studies. In het maart nummer van het blad China Nu schreef hij het artikel `Anders zijn mag weer: gay in China`. Momenteel werkt Cristini aan een promotieonderzoek over homoseksualiteit in China.

Yee Ling Tang studeerde aan de kunstacademie AKI in Enschede fotografie en mediakunst. Zij heeft in binnen en buitenland geëxposeerd. Haar meeste recente tentoonstelling heet Star Ferry Movements die in oktober 2005 tijdens het Amsterdam China Festival was te bewonderen in het Muziekgebouw aan het IJ.

Stereotypen spelen een belangrijke rol in het werk van de Nederlands-Chinese fotografe. Haar werk, vaak gepresenteerd als strakke grote kleurendrukken, daagt de kijker uit om zijn eerste indruk te laten vallen en op zoek te gaan naar wat mensen werkelijk van elkaar onderscheid.

—

Samenwerking
Het Filmforum is in 2005 voor het eerste georganiseerd in samenwerking met het CPIPF, Chinese Politieke Participatie en Integratie Fonds. Daarnaast heeft de Chinese Studenten Associatie (CSA) van de Erasmus Universiteit Rotterdam geholpen bij de promotie van de avond.
Naar boven
Links

www.naatanet.org/festival/2005/html

San Francisco International Asian American Film Festival. De website van het grootste Chinees-Amerikaanse filmfestival waar Saving Face voor het eerst is vertoond.

www.overbrookent.com

De website van Overbrook Entertainment, niet alleen de producent van Saving Face maar ook van de film Hitch met Hollywood-ster Will Smith.

www.sonyclassics.com/savingface

De Saving Face-website van distributeur Sony Classics.

newyorkmetro.com/nymetro/movies/features/11892/

Interview met Alice Wu.

www.curvemag.com/Detailed/686.html

Het magazine voor lesbisch Curve praat met Alice Wu.

—